در مورد اون تغییر و تحول براتون یکم میگم.راستش من مثل همه .حرفای قشنگ بلد بودم و توی مدت چند دقیقه ی کوتاه میتونستم یه سخنرانی عمیق و پر بار در مورد زندگی و اینکه واااااااااااااااای چقدر بی هدفی بده و باید تلاش کنیم و... بکنم.ولی خودم ته ته قلبم میدونستم که چقدر نسبت به سنم در مورد زندگیم کم گذاشتم و در واقع هیچ کاری نکرده بودم.هر کسی ازم میپرسید چه کار میکنی ؟با افتخار جواب میدادم که درس میخونم وقتی با خودم تنها بودم میگفتم آخه دختر خوب درس خوندنم شد کار خوب اونو که همه میخونن تازه مگه من چطوری رفتم دانشگاه؟ با هفته ای حد اکثر ۱۰ ساعت مطالعه مفید (به جز ماه آخر که فهمیدم قضیه جدیه) .بعدم رفتم دانشگاه غیر انتفاعی!!!! که شانسم گفت چندتا استادای دانشگاه اصفهان اونجا رفت و آمد داشتند وگر نه آبرو... و اون شیوه ی درس خوندن که از ترس مشروطی سه دور کتاب اخلاق رو جویدم تا ۱۹.۵ گرفتم (اگه زیر ۱۸ میشدم مشروط بودم) و...

و اونجا بود که من دچار افسردگی شدید و چه کنم چه کنم درونی شدم و مثل آقا کلاغه چشم دوختم به این و اون که چه کار میکنند که از نظر من موفقند؟ و دیدم هیچ کدوم از اون کارا نه مورد علاقه ی من هستند نه استعدادشون رو دارم. و هر روز بدتر ازدیروز بودم(دلم برا خودم سوخت)

آقا یه روز داشتم مجله های قدیمی رو جمع میکردم که بدم به جناب محترم بازیافت و پاکت زباله دریافت کنم که نشستم به خوندنشون و ناگهان چشمم به مطلبی افتاد(در مجله ی وزین موفقیت) و مطلب این بود:  { هرگز خودت را با دیگران مقایسه نکن .فقط خودت را با گذشته ات مقایسه کن. چون تنها این قیاس است که میتواند منجر به کمال تو شود.} آقا دیگه خودتون صحنه ی معروف یافتم یافتم ارشمیدس رو مجسم کنید و من هفت شبانه روز شادی و پایکوبی کردم و جشن گرفتم و به فقرا هم کمک کردم

جدولی تدارک دیدم و آخر هر ماه خودم را از نظر تغییرات در مورد ارزشهایی که برام مهم بودند(درس.اخلاق.مذهب.حتی ظاهر وخیلی موارد دیگه) با ماه قبل مقایسه کردم.و در کنارش مطالعه و تحقیق و پژوهش و...

ومهمترین زمان این تغییرات این ۶ ماه اخیر بود و تصمیم قطعی و مهم روز عاشورا گرفته شد.مهمترین کاری که کردم تغییر شیوه ی زندگیم بود که برای این کار بیشتر از یک سال وقت گذاشتم و تمرین کردم.و اصلا راحت نبود ولی تونستم چون میدونستم که باید صورت بگیره...

از مجله ی موفقیت ممنونم که به ما ایرانیا اول از هر کس دیگه ای یاد داد که به همه چیز فکر کنیم و هر کسی با توجه به ظرفیت پذرش و آمادگی پذیرشش توی یه دوره از این مطالب استفاده میکنه.